“ Ik ben al 16” dacht ik, toen  mijn moeder overleed. Ik stelde mezelf gerust met het idee dat ze mij had kunnen zien opgroeien en had gezien wie ik ben. 

Hoe anders is het leven nu

Vannacht om 03:00 is het 10 jaar geleden dat mijn moeder overleed aan de gevolgen van borstkanker. 4 jaar lang heeft zij gevochten, maar uiteindelijk moest ze ons toch verlaten. De wereld waarin zij ons achterliet zag er zo anders uit dan vandaag. Ik dacht toen dat ik al heel wat was, want ik was al 16. Mijn moeder had mij kunnen zien opgroeien en ik meende te hebben laten zien wie ik was. Maar er is zoveel veranderd na 25 februari 2010..

Ik ben 3 diploma’s verder en ook al op 5 andere plekken gewoond. Ik heb een half jaar in de Verenigde Staten mogen studeren en een deel van de wereld bereisd. Ik ben uit de kast gekomen en ben samen met mijn lieve Tom. We zijn samen gaan wonen en hebben van ons huis echt ons plekje gemaakt. 

Hoe anders zou het zijn

Altijd blijf ik me afvragen, hoe anders alles zou zijn? Wat als mijn moeder toen niet was overleden? Wat als ze nooit ziek was geworden?

  • Een aantal fouten had ik dan misschien niet, of in mindere mate gemaakt.. Want het verdriet heeft er aardig ingehakt.
  • Was ik dan niet op kamers gegaan, maar lekker thuis blijven wonen?
  • Ik was misschien wel nooit voor 5 maand naar Amerika verhuisd. Had ik dat dan gemist?
  • Had ik dan de ruimte gehad, om eerder mezelf te durven zijn? En zou dat dan wel naar Tom hebben geleid?

Kortom; Was ik dan wie ik nu geworden ben? En hoe zou ik hier nu staan? Dat blijft natuurlijk gissen, want niemand weet hoe het zou zijn gegaan. 

Één ding weet ik wel. Ik zou je niet meer hoeven missen. Niet bij mijn verjaardag, niet bij elk ander feest. Niet op je sterfdag en kerst zou nog steeds je verjaardag zijn geweest. Niet wanneer ik m’n diploma op heb gehaald en niet bij de sleutel van m’n eerste huis. Niet samen even naar de markt, nooit op de koffie bij mij thuis. De grote en de kleine dingen, beide geven veel gemis. Soms heel even vergeet ik, omdat het voor altijd zo is..

Maar wat zou ik graag nog één keer praten, nog één keer laten weten hoe het staat. Dat jij zegt dat het allemaal goed komt en dat je trots bent op hoe het gaat. Kon ik je nog maar één keer zien.. 

10 jaar later weet ik “Ik was pas 16..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s